Fiat 500 Sport
Włosi to miłośnicy samochodów – także na szczeblu sportowym. Wyścigi to kwintesencja włoskiej motoryzacji! Miało to także odzwierciedlenie przy produkcji małych Fiatów. Inspirując się Carlem Abarthem fabryka w Turynie stworzyła wersję Fiat 500 Sport.
inż. Szymon Urbaniak
Jednak, by zgłębić temat zacznijmy od początku. Z poprzednich artykułów dowiedzieliśmy się, że Włosi postanowili zbudować mały samochód dla ludu – Fiat 110 Nuova, który był następcą lubianego Topolino. Sprzedaż 110 Nuova jednak nie przyniosła oczekiwanych efektów, dlatego postanowiono wprowadzić pewne zmiany. Kolejne wersje Pięćsetki, czyli Economica oraz Normale sprawiły, że zainteresowanie pojazdem delikatnie wzrosło. Jednakże, nie było ono tak wielkie jak oczekiwali inżynierowie projektujący samochód.
Rekordy z Monzy prosto do fabryki Fiata.
W listopadzie 1957 Fiat przedstawia prototyp Fiat 110 Nuova 500 Sport Zagato Gran Turismo. Tutaj jednak pojawia się postać Carlo Abartha. W tym samym roku zaprezentował on w Turynie własną wyścigową wersję Fiata 500. Bariera 100 km/h została przekroczona dzięki zwiększeniu mocy do 19 KM. Ponadto, inżynierowie Abartha udoskonalili motor uzyskując stopień sprężania 10,5:1. To wystarczyło, by samochód odniósł sukces. Na potrzeby aspektów koniecznych do poprawy stabilności i bezpieczeństwa podczas wyścigów samochodowych montowano tylko dach w całości wykonany z metalu. Dach był wzmocniony trzema podłużnymi żebrami. Można to nazwać prototypem współcześnie znanych klatek bezpieczeństwa.
Prowadzony przez 6 kierowców podczas maratonu trwającego 7 dni ( w dniach 13-20.02.1958); samochód pobił aż 6 rekordów. Nie doświadczył przy tym ani jednej usterki. Przejechał ponad 18 186 km, przy średniej prędkości 108,252 km/h. Carl Abarth swoimi dokonaniami udowodnił, że auto ma potencjał. Fiat postanowił wykorzystać jego sukces i w ten sposób powstaje wersja Fiat 500 Sport.
Triumf wersji Sport podczas 12-godzinnego wyścigu
26 maja 1958 na torze Hockenheim w Niemczech odbył się wyścig, który trwał 12 godzin. Sport zajął na nim pierwsze cztery miejsca. To był debiut wersji Sport. Zmiany, które poczyniono w jednostce napędowej były następujące. Po pierwsze zwiększono pojemność z 479 do 499,5 cm³. Następnie udoskonalono wałek rozrządu pod kątem wymiarowym oraz składu chemicznego (żeliwo zostało zastąpione stalą). Wypolerowano także kanały dolotowe i zamontowano wzmocnione sprężyny zaworowe. Warto dodać, że zwiększono zawory dolotowe o 2mm, a także zawory wylotowe o 1mm. Stopień sprężania został zwiększony do 8,6:1. Gaźnik Weber 24 zastąpiono gaźnikiem Weber 26 IMB2, w którym dysza główna była zwiększona, a rurka Venturiego o większych średnicach. Również koło pasowe wentylatora zostało powiększone. Przełożenia przekładni głównej zmieniono na 8:39 (to przełożenie pojawi się także w ostatnim modelu Fiata 500 z epoki, czyli wersji R).
Wszystkie powyższe zmiany miały wpływ na uzyskanie mocy o wartości 21,5 KM i prędkości maksymalnej przekraczającej 105 km/h.
Wygrany wyścig zaowocował wzrostem zainteresowania Fiatem 500. O takim sukcesie marzyli inżynierowie z fabryki w Turynie.
Produkcja Fiata 500 Sport na większą skalę
Model Sport był produkowany od czerwca 1958 do października 1960. Okres produkcji możemy podzielić na dwa etapy.
Wszystkie wersje Sport były dwukolorowe, gdzie czerwony pasek (nr 110) był ich znakiem rozpoznawczym. Głównym kolorem nadwozia był Grigio 672 (szary). Wnętrze modelu Sport różniło się od pozostałych tylko skalą licznika, która opiewała do 120 km/h i posiadała czerwone ograniczniki przy prędkościach 30, 50 i 75 km/h. Ta sama skala pojawi się później w wersji R.
Pierwszy etap trwał od czerwca 1958 do lipca 1959. Bez wątpienia cechowało go sztywny dach nazywany przez Włochów „Berlina”. Trzy podłużne żebra to była jego cecha, którą zapożyczono od Abartha. Ponadto, charakterystyczne było malowanie felg w kolorze czerwonym nr 110 – identyczne jak boczny pasek nadwozia.
Etap drugi to, przede wszystkim, zastosowanie pod raz pierwszy dachu Tetto Apribile. Kolor nadwozia bez zmian był szary, ale obręcze kół zmieniły się na barwę aluminium nr 690.
Pewnie ciekawi Was, jaką cenę musieli zapłacić Włosi za sportową Pięćsetkę? Otóż, pierwsza seria kosztowała 615 tys. lirów. Natomiast w listopadzie 1958 cena została obniżona do 560 tys. Wersja Tetto Apribile, która produkowana była od lipca 1959 opiewała na wartość 550 tys. Później cena została obniżona (w listopadzie 1959) do 495 tys.
Ile zostało wyprodukowanych wersji Sport? Tego niestety nie wiemy, ponieważ miały one ten sam numer seryjny co pozostałe wersje modeli 110. Jednakże, odróżniały się one numerem silnika, który znakowano jako 110.004. Jego numer wewnętrzny był uznawany jako 110.100.
Według magazynu Classic Driver z 2014 na świecie zostały tylko trzy sztuki oryginalnych modeli Sport. Jako ciekawostkę, w teście opublikowanym przez magazyn Quattroruote we wrześniu 1958 prędkość maksymalna wynosiła 105.882 km/h.
